19/12/2006 - ŞİİR: Şafak sökene kadar

Karanlık çöktü ve izini kaybettirdi inadına inandıklarım,
Meğer ayrılık, tanıdık tek sima imiş dedim.
Hani nerde şimdi sımsıkı bağlandıklarım?
Meğer hiçbir bağ sonsuza kadar sürmezmiş dedim.
Uzun, çok uzun sirenler çala çala tükendi dokunuşların,
Meğer hiçbir ses, sessizliğimi bastıramazmış dedim.
Yaprakları sararmış en sevdiğim kitapları,
Okuyamıyorum artık anılara dalıp dalıp,
İçimdeki cam kenarı yolculukta uyuya kalmaktan.
Sen üşümüş ve güneşin doğuşunu izleyendin durakların birinde,
Ben seni...
Güneş doğdukça gözlerini kısarken sen,
Güzelliğin ortaya çıkarken ben gözlerimi açıyordum
Ve uyandım.
Meğer bir kelebek olmuş ve ömrümü geçirmişim,
Buzlarım çözülüp, tam uçacakken,
Bazen kısa bir gün, uzun bir ömürden evladır dedim,
Şafak sökene kadar...

alper